Morawiecki i Rydzyk, krętaczy dwóch

Szymon Hołownia na temat polityki klimatycznej rządu PiS, a dokładnie na temat jej braku.

W tej kwestii akurat nie ma co niuansować i zawijać w bibułkę. Mi też jest wstyd za premiera. I jestem dumny, że są w naszym kraju tak ogarnięci młodzi ludzie, jak prowadząca pod Sejmem wakacyjny strajk klimatyczny 13 – letnia Inga.

Zestawiając ich ze sobą mamy też (oczywiście jedną z) odpowiedź na pytanie, dlaczego młodzi ludzie w Polsce politykę mają tam, gdzie mają. To, co w sprawie zmiany klimatycznej mówi Mateusz Morawiecki, i jak uzasadnia swoją dumę ze sprzeciwu Polski wobec planu neutralności klimatycznej UE w 2050 r., jest po prostu strasznie „stare”. Choć to w sumie młody człowiek słucha się go jak 75. latka (z całym szacunkiem dla nich, bo wielu „zdanża”, ogarnia rzeczywistość, o niebo bardziej, niż on).

On próbuje ludziom z głowami w 21. wieku żenić cukierki z lat 90. wieku 20. Opowiada bzdury, że dzięki temu że będziemy nadal nakręcać efekt cieplarniany młodzi Polacy nie będą musieli wyjeżdżać za pracą. Nie wspominając, że nawet jak zostaną, będą musieli za chwilę płacić krocie za wodę, dużo więcej za jedzenie, za usuwanie skutków gwałtownych zmian w pogodzie. A do tego dochodzi najważniejszy koszt, o którym mówi PhilipAlston z ONZ: 3 stopnie plus (a na to wygląda jeszcze w 21. wieku) to koniec praw człowieka, ogromna fala biedy w najgorętszych krajach (na które solidarna z Polska swoimi Bełchatowami właśnie się wypina) i związane z niąmigracje przy których te teraz to pikuś, prawdopodobny koniec demokracji i rządów prawa na Północy, „klimatyczny apartheid” również w Polsce (gdy bogatszych będzie stać na życie w takim świecie, a biedniejszych nie). Powtórzmy: i co, że się wzbogacimy? Że sobie na kontku odłożymy? Skoro dużo więcej wydamy na to, co dziś jest „za darmo”?

Morawiecki mówi więc Indze i innym czującym co się święci młodym ludziom (którym my ten bajzel i Morze Bałtyckie w Płocku zostawimy, to oni się będą z tym bujać, nie my z naszych Powązek): tatulo chodził w tym ubranku i zawsze było dobre, więc nie mówcie, że dla was nie będzie dobre. Tatulo wie, to dorosłe sprawy, a wy już sobie tam idźcie, dzieciaczki, na lody, lody są zimne,znaczy nie ma ocieplenia, widzicie? No.

I jeszcze te debilne komentarze całej tej trollerki hejtującej Ingę, co nawet nie zajrzała na http://www.naukaoklimacie.pl i powtarza te dyrdymały, że przecież bezCO2 z Bełchatowa na ziemi ustanie fotosynteza i że to wszystko Niemce i spisek Makreli und Sorosa.

I żeby była jasność: opozycja w tej sprawie nie jest lepsza. Kwestia klimatyczna nie mieści się w ich menu, bo w nim mieści się jedno: zaklęty krąg refleksji, że jak PiS da 500 to my 650. Tu naprawdę nie trzeba zmiany partii, tu potrzeba zmiany mentalu, zupełnie nowego języka odpowiedzialności za ten świat, który dano każdemu z nas na tych parę dekad.

Jeżeli popkultura zabiera się za pisowskie szambo, to musi ono wybić i spłynąć do swego właściwego nurtu – do rynsztoka.

Xerofas

Film Patryka Vegi „Polityka” jeszcze nie wszedł na ekrany, ba, nawet nie jest jeszcze zmontowany, a już został uznany za kontrowersyjny. Bywa, że jest szkalowany.

Politycy nazywają go oszczerczym i szkodliwym dla Polski. Dlaczego? Odpowiedź na to pytanie usiłował sformułować Zbigniew Zamachowski w rozmowie z Wirtualna Polską:

Lęk o wszystko, co mogłoby naruszyć status quo, jest tak wielki, że krytykuje się coś, czego nawet się nie zobaczyło. (…) Nie mam wątpliwości, że ludzie, którzy tak bardzo nasz film szkalują już na tym etapie, rzeczywiście mają się czego bać” – ocenił aktor, któremu przypadła rola toruńskiego redemptorysty  Tadeusza Rydzyka. Dodał, że dawno nie miał do czynienia ze scenariuszem, który w sposób tak bezkompromisowy odnosi się do rzeczywistości tu i teraz.

Nie ukrywam – mówił – że sytuacja…

View original post 112 słów więcej

 

Reklamy

Pisowska prawda

Na rynku w Przemyślu policjanci wynieśli mężczyznę, który krzyczał „Precz z polskim faszyzmem”.

W ten sposób protestował przeciwko osobom, które przeszkadzały w happeningu na rzecz dialogu polsko – ukraińskiego. Postawiono mu zarzuty za obrazę polskiego narodu.

Happening był zorganizowany przez Annę Dąbrowską ze stowarzyszenia Homo Faber.

Celem wydarzenia było przypomnienie o Ukraińcach mieszkających w mieście oraz rozwijanie dialogu polsko – ukraińskiego. W wydarzeniu brał również udział prezes Związku Ukrainców w Polsce – Piotr Tyma. Wydarzenie było zgłoszone władzom miasta, ale prezydent – Wojciech Bakun (Kukiz15) nie zgodził się na nie. Decyzję tłumaczył, że organizatorzy nie dopełnili formalności.

Jednak po interwencji Biura Rzecznika Praw Obywatelskich happening się odbył, a ludzie na rynek przynosili flagi polskie, unijne i ukraińskie. W miejsce, gdzie odbywało się wydarzenie przyszły również osoby ubrane w tzw. odzież patriotyczną i puszczali antyukrainską muzykę oraz krzyczeli na zgromadzonych „banderowcy”.

„Mec. Elżbieta Kosińska-Kozak, Maciej Ślusarek i Michał Zacharski wnieśli pozew przeciwko TVP w imieniu 10 osób, których wizerunkami pozwana posłużyła się do partyjnej propagandy w wyniku ogórekgate. Połączone kancelarie pod patronatem kanc. Dubois i wspólnicy działają pro bono” – poinformowała na Twitterze jedna z działaczek Ewa Borgońska. Wspólnie z innymi aktywistami 2 lutego tego roku protestowała przed siedzibą TVP przeciw partyjnej manipulacji w przekazywanych informacjach.

Podczas manifestacji – według TVP Info – mieli oni rzekomo „atakować” Magdalenę Ogórek. Ich wizerunki wraz z danymi zostały upublicznione w głównym wydaniu „Wiadomości” i innych programach informacyjnych TVP. O tym w artykule „Widzę, że [„Wiadomości” TVP] nowe standardy dna wyznaczają”. W sprawie interweniował Rzecznik Praw Obywatelskich, który uznał, że naruszono ich prawa do prywatności.

Osoby, w imieniu których złożono pozew przeciw TVP, uważają, że zostały naruszone ich dobra osobiste, dobre imię i godność osobista. – „Wykorzystano w sposób bezpośredni ich imiona, nazwiska, wizerunki, a także zajmowane stanowiska zawodowe, co miało w jeszcze większym stopniu spowodować napiętnowanie powodów i uznanie ich za persona non grata w społeczeństwie”– napisano w pozwie.

„Obóz władzy nie odpuszcza. Teraz pora na to, by wyśmiać dziewczynkę, która ma czelność protestować przed Sejmem. Rezolutny przedstawiciel obozu władzy pisze, że trudno nazwać ją „rezolutną”. Może to czytać ona, jej rodzice, dziadkowie. Okropne czasy” – skomentował na Twitterze Janusz Schwertner z onet.pl. Po chwili dodał: – „Poseł J. Gowina śmieje się, że 13-latka protestująca przed Sejmem nie wygląda na rezolutną. Jego fani: „biedne dziecko”, „nie umie składać zdań”, „kurator powinien odwiedzić jej rodziców”. Na Boga, co wy robicie?”. To jeden z wielu komentarzy, które pojawiły się po tweecie Kamila Bortniczuka z partii Gowina Porozumienie. – „Trudno o tej dziewczynce powiedzieć: „rezolutna”. Równie trudno uwierzyć, że to jej własna inicjatywa” – napisał poseł Bortniczuk, oceniając filmik z nagraną jej wypowiedzią.

O rozpoczętym przez 13-letnią Ingę Zasowską „Wakacyjnym strajku klimatycznym” w artykule „Nastolatka protestuje przed Sejmem przeciw „politykom, którzy nie walczą ze zmianami klimatu”. A Kamil Bortniczuk w wyborach 2015 r. nie dostał się do Sejmu, zajął trzecie tzw. niemandatowe miejsce. Posłem został dopiero po ostatnich wyborach samorządowych, kiedy zasiadł w parlamencie na miejscu posła, który został burmistrzem Namysłowa. Dodajmy, że Bortniczuk to ojciec czworga dzieci.

„Człowieku zrób to lepiej. Pokaż wszystkim, w tym swoim dzieciom, że wiesz jak ważna jest dbałość o środowisko. Chyba, że nie wiesz i masz to w nosie. Twoje dzieci się za Ciebie wstydzą lub będą wstydziły”; – „Co w tym, co ta dziewczyna mówi, jest głupiego? Pan na czworo dzieci. Trudno mi uwierzyć, że ten tweet wyszedł spod ręki ojca czwórki”;

„Jeżeli Kamil Bortniczuk nie ogarnia wyobraźnią, że mogą być tak rezolutne dziewczynki i rozumiejące, co to jest globalne ocieplenie to tylko z powodu, że jego środowisko, w którym się kręci jest mocno zaślepione bzdurami artykułowanymi przez Morawieckiego”; – „W obozie władzy nie ma inicjatyw bez pozwolenia, dlatego nie rozumieją jak nastolatka może to robić z własnej inicjatywy”; -„ Niesamowite jest to dążenie Totalnej Władzy (PIS) do unicestwienia samodzielnego myślenia. Nauczyciele źli, sędziowie źli, naukowcy źli. To bardzo jasny i czytelny obraz” – pisali oburzeni internauci.

Jaka poprawność polityczna zabrania nazwać publicznie kłamcą tego, komu dowiedzie się kłamstwa, a oszustem tego, kto oszukuje?

Doświadczenie uczy, że bardzo trudno jest wygrać wybory nie oferując atrakcyjnego projektu przyszłych rządów, bez wizji kraju, w którym wyborcy bez trudu dostrzegą miejsce i korzyść dla siebie. Jednak nawet tak fascynująca wizja, która mogłaby porwać naród na równe nogi, a przeciwnika na strzępy, nie zapewni wyborczego zwycięstwa, jeśli wizjonerskiemu ugrupowaniu zabraknie wiarygodności. Wie o tym prezes i dlatego aparatczycy PiS stają na głowach by przekonać Polaków o własnej wiarygodności i równocześnie odebrać ją konkurentom.

Prorządowe szczujnie potrafią zmajstrować horrendalną aferę z byle potknięcia opozycji i ukręcić łeb grubym przekrętom we własnej formacji. Okazało się, że sprawa wspierającej PiS firmy GetBack, gdzie tysiące ludzi ulokowało swoje oszczędności i straciło 2,5 miliarda, to mały pikuś w porównaniu z wielką aferą obyczajową prezydent Gdańska, którą złapano na zakupie dwóch butelek wódki.  Do dzisiaj wypomina się ludziom z PO, że jedli ośmiorniczki (do kupienia w każdej Biedronce w cenie podrzędnej wołowiny) i że jeden z nich to nawet miał drogi zegarek i go nie zgłosił, za co słusznie wyleciał z ministerialnej posady. Natomiast minister z PiS, który w zeznaniach o dochodach nie mógł się doliczyć własnych hektarów o wartości setek tysięcy zł, bez trudu otrzymał mandat europosła, podobnie jak minister, która rozłożyła na łopatki polski system oświaty, i jak premier, która sama sobie przyznawała sowite premie, bo jej się należały.

Z braku spektakularnych potknięć opozycji aparatczycy PiS sięgają do bogatego zasobu kłamstw.  Bo dzisiaj nie są już potrzebne preteksty, by opluć przeciwników politycznych i odebrać im wiarygodność. Wystarczy skonstruować odpowiednio intrygujące kłamstwo i powtarzać je tak intensywnie i tak długo, aż stanie się prawdą i z obiegu sterowanego przez inżynierów dusz wspieranych przez partyjne trolle wejdzie do spontanicznego obiegu publicznego. Ludzie to kupują, bo prawda jest na ogół nudna, a atrakcyjnie podane kłamstwo, nawet tak nieprawdopodobne, jak podejmowane przez TVPiS próby obarczenia odpowiedzialnością polityków PO i Jurka Owsiaka za zamordowanie prezydenta Adamowicza, nobilituje w środowisku i pozwala poczuć się „dobrze poinformowanym”.  I nie ma znaczenia, że kłamstwo się wyda. Znacznie więcej ludzi zapamięta, że „znany belgijski dziennikarz” po francusku nazwał Donalda Tuska niemieckim zdrajcą, a o wiele mniej widzów dowie się potem, że to fałszywka, bo ów dziennikarz jest w rzeczywistości pracownikiem telewizji Jacka Kurskiego.

Szkalowanie konkurencyjnych formacji politycznych jest łatwe, bo politykom nie wierzy się z definicji. Jest też skuteczne, ponieważ oceny zerojedynkowe ułatwiają percepcję i szybciej pozwalają ułożyć sobie obraz rzeczywistości – fałszywy, ale kompletny i zrozumiały . Natomiast opluskwianie ludzi z pierwszych stron gazet podnosi samoocenę odbiorców, budząc uczucie satysfakcji, że VIP i celebryta okazuje się zwykłym człowiekiem, takim jak ja, albo nawet gorszym. Te oczywiste prawidła psychologiczne bez żenady wykorzystują aparatczycy PiS, nie cofając się przed budzeniem i podsycaniem w ludziach mrocznych instynktów agresji, nienawiści wobec obcych, zawiści wobec lepszych od siebie i żądzy odwetu wobec tych którzy ośmielają się dowodzić nieprzyzwoitości i bezprawia.

PiS zyskuje wiarygodność powtarzając przy każdej okazji, że jest formacją prawą i sprawiedliwą, w odróżnieniu od opozycji, która kłamie, kradnie i oszukuje. Każdego dnia przybywa kłamstw, które mają dowodzić tej tezy, a każde z nich powielane jest w tysiącach egzemplarzy. Nie jest odkryciem, że kłamstwo powtórzone setki razy staje się prawdą. Odkryciem jest natomiast – przynajmniej dla opozycji – że reguła ta działa w obydwie strony. Również każda prawda kwestionowana przez rządzących może się przebić do świadomości odbiorców, jeśli powtarzana będzie po wielokroć i jeśli argumenty poddające ją w wątpliwość będą uporczywie obnażane. Niestety, aktywność partii koalicyjnych, zderzających się z kolejnymi przejawami robaczywej wyobraźni aparatczyków PiS, sprowadza się często do wzruszenia ramionami, krótkiej opinii o absurdzie oskarżenia lub do konferencji prasowej informującej, zarzut mija się z prawdą, a oskarżenie jest oburzające.

Co się stało z jedyną bodaj skuteczną akcją odkłamywania polskiej rzeczywistości na objazdowych banerach? Dlaczego podczas kampanii do Europarlamentu sądy, które mogłyby w trybie wyborczym weryfikować kalumnie PiS, były niemal bezrobotne? Czemu myślący przecież ludzie opozycji tak często tracą głowę w telewizyjnych programach gadających głów, dają się przytłoczyć fali kłamstw i niezdarnie tłumaczą, że to nie tak, bo prawda jest inna? Dlaczego dotąd żaden z nich nie zwrócił się wprost do widzów, by wyjaśnić, że to co słyszą od rozmówcy z PiS jest tekstem wymyślonym przez speców od propagandy i agitacji, który tego dnia można usłyszeć od każdego funkcjonariusza PiS, że zostali oni przeszkoleni, by krytyczne uwagi kontrować atakiem na poprzedni rząd, by przerywać kłopotliwe pytania, podnosić głos i zakrzykiwać niewygodne zarzuty? Czemu tak rzadko żąda się na wizji dowodów kłamliwej informacji i pozwala się utopić ją w powodzi kolejnych łgarstw? I wreszcie, jaka poprawność polityczna zabrania nazwać publicznie kłamcą tego, komu dowiedzie się kłamstwa, a oszustem tego, kto oszukuje?

Grożąc sądem naukowcom z Krakowa, którzy ośmielili się skrytykować projekt nowelizacji Kodeksu Karnego, Zbigniew Ziobro argumentował, że proces będzie formą obrony ministerstwa, rządu i wszystkich Polaków przed kłamstwem. Wobec powszechnego oburzenia Kaczyński nakazał wycofanie pozwu, ale zarzutu, że prawnicze autorytety naukowe z Krakowa kłamią, nikt nie cofnął. I chyba nie będzie procesu Ziobry o zniesławienie, skoro nie ma już sprawy.  Podobnie wątpliwe jest, by Jarosław Kaczyński odpowiedział przed sądem za idiotyczne oskarżenie byłego premiera Krzysztofa Bieleckiego (który uczestniczył w rozwiązaniu Układu Warszawskiego), że chciał zlikwidować polską armię. Będzie zapewne ubolewanie, że ktoś coś wyrwał z kontekstu i nie ma sprawy. Tyle, że sprawa jest. I to o wiele poważniejsza niż autorytet krakowskich koryfeuszy prawa i dobre imię byłego premiera.

„Kłamstwa mogą być bardzo użyteczne w kampanii wyborczej, ale mają swoje długie, długie konsekwencje”.

Wyznaczeni przez Jarosława Kaczyńskiego szefowie sejmowych komisji padają na retorycznym polu bitwy jak kawki. Ich pogromcą jest Donald Tusk. Wcześniej Małgorzata Wassermann oddelegowana została do zbadania afery Amber Gold, dostała do pomocy klowna Marka Suskiego. Może żałować, iż się zgodziła, bo jej kariera została zwichnięta, a miała duże ambicje.

Więcej >>>

PiS ma do zaproponowanie tylko zagładę Polski, m.in. klimatyczną

13-letnia Inga Zasowska zwraca uwagę polityków na fatalny wpływ ich polityki na klimat. Mimo że kilka dni temu zakończyła rok szkolny to, zamiast oddawać się beztrosce wakacji, zdecydowała udać się przed Sejm, aby zaprotestować.

Polska zablokowała europejską neutralność klimatyczną. – Zaciągnięcie hamulca w sprawie zintegrowanego, wspólnego, spójnego i intensywnego projektu dotyczącego neutralności klimatycznej to polityka samobójcza – komentuje Andrzej Halicki, europoseł PO. Poza tym KE ostrzega, że pieniądze na walkę ze smogiem są wydawane nieefektywnie i stawia ultimatum. Polska może stracić część unijnych pieniędzy.

Idea została zablokowana przez rządy Polski, Węgier, Czech i Estonii. Dlaczego? Oficjalnym powodem jest brak doprecyzowania, jak ma wyglądać droga do neutralności klimatycznej.

Unia Europejska chciała określić konkretne ramy, które pozwoliłyby osiągnąć w 2050 r. neutralność klimatyczną. Ów termin nabrał mocy pod koniec ubiegłego roku, kiedy stało się jasne, że UE chce szybciej wdrażać w życie postanowienia Porozumień Paryskich. Zwłaszcza po tym, jak wycofał się z nich prezydent USA Donald Trump.

Oczywiste jest, że taka strategia uderzy w gospodarki w sporej mierze uzależnione od węgla. Ta nad Wisłą oparta jest na czarnym złocie w ok. 77 proc.

„Premier Morawiecki broni interesów Polski ws. polityki klimatycznej. Cel: uczciwe rozłożenie kosztów ochrony klimatu z uwzględnieniem specyfiki krajów. Cele klimatyczne ważne tak samo jak sposoby ich realizacji zapewniające bezpieczeństwo obywateli, przedsiębiorców i gospodarki” – tak postawy premiera Mateusza Morawieckiego bronił rzecznik rządu Piotr Müller.

Ale innego zdania są politycy opozycji

PO: Polityka rządu szkodzi zdrowiu Polaków

– Zaciągnięcie hamulca w sprawie zintegrowanego, wspólnego, spójnego i intensywnego projektu dotyczącego neutralności klimatycznej to polityka samobójcza. Egoistyczne interesy rządu przedkłada ponad zdrowie Polaków. (…)  Trujemy siebie, ale nie tylko siebie, trujemy całą Europę i staliśmy się z lidera krajem, który jest politycznie na marginesie. A w tym największym cywilizacyjnym wyzwaniu stajemy się czarną owcą – komentuje europoseł PO Andrzej Halicki.

Według polityków PO takie weto to skandal. Zwracają uwagę na to, że nie tylko nie ograniczamy emisji CO2, ale także sprzeciwiamy się wprowadzeniu działań, które mogą powodować neutralność, takich jak zalesianie czy instalacje pochłaniania CO2. – Polska potrzebuje zmian w bilansie energetycznym. Potrzebujemy coraz więcej zielonej zamiast brudnej energii – mówi rzecznik PO Jan Grabiec.

– Samym wetem niczego nie załatwią. Jeżeli rząd prowadziłby politykę proekologiczną, mógłby wzmacniać swój głos na szczytach europejskich i pozyskiwać więcej środków dla Polski. Cała Europa widzi, że premier Mateusz Morawiecki jest lobbystą na rzecz rosyjskiego węgla, bo importujemy rekordowe ilości rosyjskiego węgla – dodaje.

„Czyste Powietrze” pod okiem Brukseli

KE ostrzega, że pieniądze na walkę ze smogiem przez NFOŚ wydawane są nieefektywnie. I stawia ultimatum – albo przejmą tę rolę komercyjne banki, albo Bruksela nie da więcej pieniędzy.

Taki list trafił na biurko ministrów rządu oraz pełnomocnika ds. programu „Czyste Powietrze”. Dotarła do niego „Gazeta Wyborcza”. Rząd ma czas do 21 czerwca, aby podjąć decyzję, czy dostosuje się do zmian w programie, czy zrezygnuje z 6-8 mld euro wsparcia unijnego na walkę ze smogiem.

– Kiedy przychodzi do działania, to mamy takie efekty jak z programem „Czyste Powietrze”, gdzie planuje się wymianę 40 tys kotłów, a powinno się w tym roku wymienić 400 tys, żeby to miało sens. Nic dziwnego, że KE stawia warunki i żąda, aby rząd działał energiczniej w tym zakresie. Żeby nie tworzył barier biurokratycznych, nie kierował pieniędzy do działaczy partyjnych, którzy obsiedli rządowe instytucje, ale do samorządów i ludzi, którzy chcą wymieniać piece – mówi Jan Grabiec.

Przypomnijmy, rocznie z powodu smogu umiera 40 tys. osób.

Dziennikarz Adam Wajrak o zachowaniu polskiego rządu w czasie szczytu klimatycznego Unii Europejskiej.

Więcej >>>

Niewiele osób wie, że dziś obchodzony jest Dzień Przedsiębiorcy. Został wprowadzony w 2016 r. w wyniku przyjętej przez Sejm – głosami posłów PiS – uchwały. Ale premier pamiętał i postanowił złożyć biznesmenom życzenia. – „Wszystkim przedsiębiorcom – z okazji Waszego święta – chciałem podziękować za wkład w polskie PKB i gospodarkę. Życzę Wam nade wszystko dynamicznego rozwoju – rośnijcie, zatrudniajcie i rzucajcie wyzwanie światowym korporacjom, bo wiem, że jesteście w stanie osiągać wszystko” – napisał Mateusz Morawiecki na Twitterze.

„I dlatego mój rząd wprowadził dla was niekorzystne zmiany w rozliczaniu zakupu i eksploatacji firmowych samochodów, podniósł wam składkę ZUS, a żebyście mogli płacić wyższe kary za błędy w interpretacji przepisów podatkowych podniósł opłatę za interpretację o 5 000%”; – „Jako przedsiębiorca mam jedną prośbę. Niech Pan o nas zapomni”; – „I płaćcie coraz wyższe daniny, aby rządzący mieli za co kupić wyborców”; – „Tak jest, przedsiębiorcy, pracujcie ciężko na podatki, żeby PiS miał z czego rozdawać. A jak nie będziecie tego robić, to i tak PiS będzie rozdawał, a długi będą spłacać wasze dzieci”; – „Socjalistyczna władza was wydoi ale poza tym życzy wam wszystkiego najlepszego. Panie premierze pan to jest niezły jajcarz” – komentowali życzenia premiera internauci.

Morawieckiego krytykowali nawet prawicowi dziennikarze i blogerzy. – „Wszystkim przedsiębiorcom dziękujemy, że możemy was doić i obiecujemy, że będziemy was doić dalej jeszcze bardziej” – napisał Łukasz Warzecha z „Do Rzeczy” i wp.pl. A Kataryna dodała: – „Do podziękowań dołączam wyższy ZUS dla samozatrudnionych już od przyszłego roku”.

Jeden z internautów postanowił bronić partii rządzącej: – „PiS obniżył CIT dla małych i średnich przedsiębiorstw z 19% do 9%”. Spotkał się z natychmiastową ripostą: – „Tak? A ilu Polaków skorzystało? Spółki z obcym kapitałem. Dlaczego nie ma poważnej pomocy dla firm jednoosobowych? Propaganda medialna, a zarzynane są polskie małe firmy. Obywatele są wolni, gdy mogą sami swobodnie prowadzić własny biznes, a dziś lepiej pracować u kogoś niż na swoim”.

W zderzeniu dwóch obozów, z których jeden raźno wywija pałką (także medialną i językową), a drugi zamyka sobie usta i wiąże ręce, może wygrać tylko ten pierwszy – pisze Cezary Michalski. „Takiej chcecie zgody? Takiego dialogu? W takim razie musicie skapitulować przed Kaczyńskim, Rydzykiem, ale też ich wyznawcami w waszych rodzinach, w waszych środowiskach. Chcecie? Proszę bardzo. Ja nie chcę, więc odrzucam ten łatwy, kiczowaty bełkot”

Wśród „dobrych ludzi” w liberalnych mediach (pojęcie „dobrego człowieka” pożyczam od Bertolta Brechta, który nie widział gorszego szkodnika, niż „dobry człowiek” na polu politycznej walki) zapanowała moda na argument o „pogardzie liberalnego elektoratu dla elektoratu PiS” jako największym problemie polskiej polityki, głównej przyczynie porażek z Kaczyńskim. Podejmują ten wątek poważni i niepoważni komentatorzy, nawet politycy. Szczególnie po wyborach do Parlamentu Europejskiego, w których Koalicji Europejskiej udało się zdobyć prawie 40 procent głosów, ale nie udało się pokonać PiS, które znów skutecznie posłużyło się szatańską mieszanką przekupstwa, nienawiści i strachu.

Zamiast zastanawiać się, jak w tej sytuacji, przed jesiennymi wyborami, zmobilizować własny elektorat,

specjaliści od „przepraszania” robią wszystko, żeby te 40 procent głosów przed jesienią zmarnować, zdemobilizować, spacyfikować poczuciem winy.

Warto więc przypomnieć, że pierwsze salwy w ostatniej (sięgającej co najmniej katastrofy smoleńskiej) odsłonie politycznej, kulturowej, bez mała cywilizacyjnej wojny w Polsce wystrzelił Jarosław Kaczyński oraz jego „tożsamościowa” prawica. I od razu użyli broni masowego rażenia oraz brudnych bomb. Od „zamachu w Smoleńsku” po „lemingi” (które miały tworzyć zdegenerowaną mieszczańską elitę społeczną III RP), od „kondominium” (którym rzekomo była Polska po roku 1989, a później Polska jako kraj członkowski UE) po „drugi sort”, „komunistów i złodziei”, „zdradzieckie mordy” (jak Jarosław Kaczyński, a w ślad za nim liderzy prawicowej opinii publicznej nazywali swoich politycznych konkurentów, przeciwników czy uczestników społecznych protestów przeciwko łamaniu konstytucji i praworządności przez rządzące już PiS).

W dodatku Kaczyński i jego ludzie nie tylko przekraczali granice językowej poprawności czy nawet prostej uczciwości, ale łamali też konstytucję i prawo, niszczyli instytucje i ludzi.

Tragicznym finałem tego procesu było zamordowanie Pawła Adamowicza przez człowieka całkowicie nafaszerowanego PiS-owskim językiem nienawiści, którego upowszechnianiu od czterech lat służą także całe państwowe media.

Tymczasem dziś – i to od wielu bynajmniej niepisowskich „symetrystów”, celebrytów, liderów opinii publicznej – dowiadujemy się, że to „liberalny elektorat pogardza”, że to ofiary PiS-owskiego języka nienawiści są winne i muszą przeprosić. Od dziewcząt i chłopców (nieraz już przed trzydziestką, ale wciąż pozostających dziećmi pod parasolkami tatusiów i mam), tkwiących głęboko w swoich elitarnych bańkach, w których rozmawiają tylko ze swoimi przyjaciółmi i przyjaciółkami, bo każde wyjście z „safe space” powoduje u nich traumę wymagającą długotrwałej terapii, słuchamy opowieści o konieczności „wyjścia z liberalnej bańki do ludu”. Słuchamy też sentymentalnych i kiczowatych opowieści o „podzielonych rodzinach”, w których „trzeba rozmawiać z wujkami głosującymi na PiS”.

„Trzeba rozmawiać” staje się sentymentalnym banałem ukrywającym o wiele trudniejszą prawdę o tym, że trzeba się także spierać, oczywiście lepiej na argumenty, niż generalizujące wyzwiska, jednak bez fałszywej nadziei, że „jesteśmy jedną polską rodziną”, a winni naszych konfliktów i różnic są „politycy”, zwykle ci „liberalni”.

Ja też mam podzieloną rodzinę, z ogromną nadreprezentacją zwolenników i zwolenniczek PiS w pokoleniu dziadków i wujów. Zwykle są to ludzie, którzy przeszli znamienną ewolucję od oportunizmu w czasach późnego PRL do dzisiejszego entuzjazmu dla Tadeusza Rydzyka i Jarosława Kaczyńskiego. Bardzo często jest to połączone z całkowitym zakłamaniem własnej biografii z czasów PRL. Smętni oportuniści, którzy kiedyś nienawidzili Wałęsy czy Michnika dlatego, że Wałęsa i Michnik zawstydzali ich nawet w oczach ich własnych dzieci, dziś z wypiekami czytają książki i teksty Cenckiewicza, żeby móc nienawidzić Wałęsy i Michnika za to, że byli „agentami” czy „żydokomuną”.

Stanisław Piotrowicz jest dla tej formacji postacią bardzo reprezentatywną, bo przecież Piotrowiczów mamy w każdej naszej rodzinie. Jak z nimi rozmawiać, kiedy oni mają emocjonalny i biograficzny interes w tym, żeby w takiej rozmowie kłamać – od początku, do końca. A

Jarosław Kaczyński pomógł im to kłamstwo utwardzić i uporządkować.

Jest też w mojej rodzinie nadreprezentacja radykalnej lewicy w pokoleniu wnuków i wnuczek. Niektórzy z nich więcej wiedzą o językowych modach kulturowej lewicy w Ameryce czy Francji, niż o polskiej historii i współczesności. W mojej podzielonej rodzinie – tak jak w wielu innych – często się kłócimy, nie zawsze są nawet podstawowe warunki do cywilizowanej rozmowy, ostatnio wolimy rozmawiać o pogodzie i wczasach, niż o polityce, bo o polityce naprawdę nie da się już rozmawiać. Ja sam w późnym PRL-u zbuntowałem się przeciwko pokoleniu rodziców i wujów właśnie z powodu polityki. Dlatego nie wierzę w „rodzinną sielankę”, którą da się odbudować, gdy tylko zniknie „wyższościowy język liberalnej Polski”.

Za klucz do zwycięstwa lub choćby niepoddania się PiS-owi uważam raczej pełną mobilizację demokratycznej i prozachodniej Polski, niż jej językowe i tożsamościowe rozbrojenie pod hasłem „lepiej rozmawiajmy, niż się kłóćmy”. Oczywiście dobra i odpowiedzialna polityczna władza musi tego typu konflikt wygaszać. Zła władza celowo go radykalizuje.

Demokratyczna opozycja nie ma dzisiaj narzędzi, żeby wygaszać konflikt świadomie radykalizowany przez Kaczyńskiego, dla którego (a także dla jego zwolenników i sporej części wyborców) „prawdziwy pokój w Polsce” może zapanować tylko w społeczeństwie i państwie całkowicie ujednoliconym przez autorytarną władzę,

gdzie wszyscy będą „pomagać Kaczyńskiemu”, a nie mu „przeszkadzać i krytykować”, gdzie wszyscy będą konserwatywnymi katolikami, bo inne tożsamości czy wrażliwości to przecież „dewiacje” albo wręcz „satanizm”.

Jakiś czas temu w rzeszowskim dodatku „Gazety Wyborczej” ukazał się znamienny wywiad z posłem PiS z Podkarpacia. Dla niego nie tylko TVN, ale nawet media państwowe są „zbyt przepełnione konfliktem”, „zbyt agresywne”. Tu nasi „symetryści” powinni się ucieszyć, ale pointa tej opowieści człowieka całkowicie ukształtowanego już przez autorytarny model myślenia jest zaskakująca, bo za najbardziej „spokojne”, „wyciszone”, „unikające konfliktu”, a nawet „obiektywne medium” pan poseł (i wielu myślących podobnie jak on) uważa „media ojca Tadeusza Rydzyka, bo tam się nikt nie kłóci”.

Takiej chcecie zgody? Takiego dialogu? W takim razie musicie skapitulować przed Kaczyńskim, Rydzykiem, ale też ich wyznawcami w waszych rodzinach, w waszych środowiskach. Chcecie? Proszę bardzo. Ja nie chcę, więc odrzucam ten łatwy, kiczowaty bełkot.

Intelektualiści, a nawet publicyści, jeśli już nie chcą brać udziału w politycznym konflikcie, są przynajmniej zobowiązani do sprawdzania wiarygodności różnych jego stron, a nie do łykania ich hipokryzji czy wręcz przyłączania się do niej.

Stanisław Ignacy Witkiewicz, który był bardziej trzeźwym obserwatorem naszego kraju, niż wielu dzisiejszych „ludzi dobrej woli”, napisał kiedyś, że Polsce (szczególnie w bardzo skłonnej do hipokryzji Polsce katolickiej) najbardziej niebezpieczny jest „bełkot miłości skrywający byle jaką przemoc”.

Z kolei wybitny anglosaski intelektualista Robert Hughes, pisząc o największych patologiach współczesnego liberalnego świata, jego kampusów i mediów, stworzył określenie „lingwistycznego Lourdes politycznej poprawności”, gdzie wzajemne „nasładzanie się” członków akademickich elit, występujących zazwyczaj w imieniu wykluczonych, których wcale nie znają, w ogóle uniemożliwia prowadzenie sporów opartych o twarde argumenty i niewygodne diagnozy. Problem w tym, że uniemożliwia wyłącznie w obozie liberalnym, szantażowanym przez politycznie poprawną lewicę kulturową, bo w obozie prawicy pogarda i nienawiść wobec „liberałów”, „feministek”, „lemingów” i „elyt” szaleje w najlepsze, bez żadnych ograniczeń.

W zderzeniu dwóch obozów, z których jeden raźno wywija pałką (także medialną i językową), a drugi zamyka sobie usta i wiąże ręce, może wygrać tylko ten pierwszy.

Oczywiście

nieco inne są zobowiązania wobec polityków, oni muszą przynajmniej udawać otwarcie na wszystkich wyborców. A sprawując władzę naprawdę muszą tworzyć instytucje i prawa przeznaczone dla całej wspólnoty politycznej, niewykluczające nikogo. Jednak Jarosław Kaczyński nawet nie udaje, że się do tych zasad stosuje.

Nienawiść do przeciwników wyraża szczerze, a do instytucji państwa, do konstytucji i prawa podchodzi zgodnie z „moralnością Kalego”. Wykluczając ze wspólnoty i państwa opozycję oraz jej wyborców. Łamiąc prawo wszędzie tam, gdzie to mu jest wygodne.

Wyborcom Kaczyńskiego, „dobrym ludziom z naszych rodzin, którzy głosują na PiS”, w niczym to nie przeszkadza. Miłośnicy „językowego Lourdes” z liberalnych mediów nie potrafią wyjaśnić tego fenomenu. „Szanujemy wyborców PiS”, „szanujemy naszego wuja czy ciotkę”, podczas gdy oni głosują na człowieka, który wyklucza i wyraża nieskrępowaną pogardę wobec wszystkich swoich przeciwników. Organizuje nienawiść, dąży do likwidacji wszelkiej opozycji „bez żadnego trybu”, bo „krytykuje zamiast pomagać”.

Oni to uznają. Dlaczego? Jak ich przekonać? A co, jeśli popierają go właśnie dlatego, że jego pogarda, nienawiść są im bliskie, realizują jakieś ich podstawowe potrzeby, resentymenty, interesy? Żaden z uczestników „językowego Lourdes”, częstujący nas kiczowatymi opowieściami o „swoich wujkach i ciociach głosujących na PiS-u”, nie daje odpowiedzi na te pytania, nawet się nad nimi nie zastanowił. Całkowicie zadowala się emocjonalnym kiczem. Także dlatego, że ten emocjonalny kicz utrzymuje go w przekonaniu o własnej szlachetności.

Może spróbujmy jednak ten sentymentalny języczek portali społecznościowych trzymać z daleka od polityki. Szczególnie jako dziennikarze, intelektualiści, liderzy opinii publicznej, zamiast uprawiać „lingwistyczne Lourdes” czy inny „bełkot miłości skrywający byle jaką przemoc”, zajmijmy się klarownym opisem polskiej polityki. Tego, co jest w niej czystą walką, i tego, co jest w niej walką nieczystą.

Dajmy sobie prawo do własnego zdania, przekonań politycznych i religijnych. Niech każdy wierzy w to, co chce, byle nie krzywdził innych ludzi.

Jest takie stare powiedzenie, że „ryba psuje się od głowy”. Kiedy rozglądam się po naszej Polsce, coraz bardziej widzę, że ta coraz bardziej śmierdząca ryba ma się u nas świetnie. Najważniejsze instytucje, czyli te, związane z polityką i Kościołem, podają nam wręcz na tacy te swoje, mocno nadgryzione zepsuciem, głowy. Przekroczyły już one wszelkie granice przyzwoitości, kultury i zamiast być dla nas obywateli wzorem, pokazują nam przerażające oblicze. Oblicze pełne nienawiści, hipokryzji, zakłamania, buty i arogancji. I dziwić się, że w tej sytuacji społeczeństwo chamieje na potęgę, radykalizuje się w tempie wręcz zastraszającym?

Popatrzmy, wczoraj trwały w Polsce obchody jednego z najważniejszych świąt katolickich, czyli Boże Ciało. Kiedyś to była naprawdę feta religijna, łącząca wiernych we wspólnym przeżywaniu. Kiedyś… ale nie dzisiaj. Dzisiaj niektórzy prominenci kościelni pokazali, jak można świetnie wykorzystać taki dzień do krzewienia nienawiści i kłamstw, np. arcybiskup Jędraszewski, który rozprawiał o deprawacji dzieci, bo taki przecież – według niego – jest cel karty LGBT i zaleceń WHO. Wydawałoby się, że człowiek wykształcony, rozumny, a tu takie słowa, w takim właśnie dniu. Czy arcybiskup Głódź, który w swojej homilii mówił, iż „Kościół znalazł się dziś pod ostrzałem nihilistycznych ideologii, za którymi idzie obdzieranie z autorytetu, społecznego szacunku i godności”.

Jak widać, każda okazja dobra, by pokazać wiernym, jaki „biedny” jest dzisiaj polski Kościół. Jaki prześladowany, niszczony, krzywdzony niesprawiedliwymi ocenami. Szkoda, że żaden z tych hierarchów nie ma w sobie na tyle pokory, by zauważyć, że już dawno przestali oni być przywódcami duchowymi, a stali się politykami w sukienkach. Jakoś nie mówią nic o tym, że dzisiaj są „świętymi krowami”, które za przyzwoleniem i pełnym wsparciem PiS-u taplają się w wielkim dobrobycie, majątkami aż kłują w oczy, roszczą sobie prawo do chrystianizacji kraju, narzucając wszystkim swoje chrześcijańskie poglądy, wieszając nam krzyże, gdzie popadnie, racząc nas mszami przy każdej okazji i pouczając naród, jak ma żyć, z kim i po co.

Czyż można więc dziwić się, że z jednej strony wielbiciele takich ludzi jak Jędraszewski czy Głódź najchętniej z szabelkami w ręce ruszyliby w obronie wiary przeciwko każdemu, kogo ci panowie wskazują im jako wroga? Czyż można się dziwić, że narasta coraz większy opór oraz niechęć tych, którym z takim Kościołem od dawna nie po drodze?

Jakże chętnie obie strony wychwytują z retoryki Kościoła to, co im pasuje. Nie szczędzą słów, byle by tylko jak najmocniej dowalić, zranić do bólu, dokopać na całego. Wierni, skupieni wokół tego Kościoła, który na kilometr śmierdzi zepsuciem i nie ma nic wspólnego z tym, co głosi papież Franciszek, coraz agresywniej atakują swoich przeciwników. A to walną różańcem w głowę, to krzyżem pomachają złowrogo przed nosem, chętnie oplują, obrzucą przekleństwami rodem z rynsztoka. Pojawili się jacyś Wojownicy Maryi, którzy z mieczami w ręce i za pełnym przyzwoleniem tej czarniejszej odmiany polskiego Kościoła, będą walczyć o Polskę chrześcijańską i polską rodzinę, oczywiście opartą na ich kryteriach. Toż to nic innego jak zgoda na krucjatę, stawiającą Polaka przeciwko Polakowi, mieszającą w głowach narodu, skłócającą, niszczącą jedność obywatelską.

Druga strona nie pozostaje dłużna, więc obrywa się wszystkim, jak leci. Katolik to katolik, wrzuca się ich do jednego worka i odbiera im się prawo do własnych przekonań i własnej wiary. Ciekawe to, bo ta strona żąda dla siebie tolerancji i zrozumienia, a sama aż przebiera nóżkami, by pokazać, że ta tolerancja i to zrozumienie należy się tylko jej, ale przeciwnikom już absolutnie nie. Gdzieś na Paradzie Równości ubaw po pachy, bo ktoś przyniósł transparent, na którym Madonny tańczące wokół waginy. Ktoś tam zbezcześci krzyż i ależ „frajda”.

Coraz mocniej, silniej, ostrzej. Coraz więcej zacietrzewienia, nienawiści. I po co to wszystko? Po co czerpać wzorce od tych, którym wydaje się, iż są ponad wszystko? Są jedynymi autorytetami, choć zamieniają nasze życie w szambo? A gdzie zwykły szacunek dla drugiego człowieka, jego przekonań, wiary, prawa do życia podług własnych zasad? Dokąd zmierzamy?

Może już czas wrzucić na luz. Krytykować za zło, ale nie potępiać w czambuł. Nie budować kolejnych murów i murków. Dajmy sobie prawo do własnego zdania, przekonań politycznych, religijnych. Niech każdy wierzy w to, co chce, byle tylko nie krzywdził innych ludzi i nie narzucał im siebie.

Trzeba wreszcie odsunąć się od tych, którzy naszą polskość znaczą dzisiaj nienawiścią, złością i agresją. Trzeba wreszcie pokazać tym politykom i prominentom kościelnym, że Polak to nie głupiec, swój rozum ma i wypisuje się z tej retoryki. Trzeba wreszcie piętnować za dzielenie nas jako narodu, a nie dostosowywać się i tańczyć tak, jak nam ci „pseudopasterze” zagrają. Trzeba wreszcie przestać traktować jak wroga każdego, kto myśli inaczej. Trzeba pozbyć się tych „głów”, bo za chwilę z całej ryby pozostaną już tylko cuchnące ości.

„Kłamstwa mogą być bardzo użyteczne w kampanii wyborczej, ale mają swoje długie, długie konsekwencje”.

Wyznaczeni przez Jarosława Kaczyńskiego szefowie sejmowych komisji padają na retorycznym polu bitwy jak kawki. Ich pogromcą jest Donald Tusk. Wcześniej Małgorzata Wassermann oddelegowana została do zbadania afery Amber Gold, dostała do pomocy klowna Marka Suskiego. Może żałować, iż się zgodziła, bo jej kariera została zwichnięta, a miała duże ambicje.

Więcej >>>